دوفصلنامه همراه با فراهم‌کردن بستری برای انتشار گسترده و ترویج دانش، حقوق بنیادین نویسندگان را نیز حفظ می‌کند.
حفظ حق مؤلف (کپی‌رایت) به‌وسیلۀ نویسنده
نویسندگان حق مؤلف و حقوق انتشار آثار خود را که در دوفصلنامه منتشر می‌شود، به‌صورت نامحدود حفظ می‌کنند. این رویکرد برخلاف الگوهایی است که نویسندگان را به انتقال کامل حق مؤلف به ناشر وامی‌دارد.
مجوز بهره‌برداری
همۀ محتوا با مجوز CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/deed.en) منتشر می‌شود. این مجوز «انتساب» به همه اجازه می‌دهد که اثر را به اشتراک بگذارند یا بازنشر کنند، مشروط بر اینکه به نویسندگان اصلی و نشریه، استناد مناسب بدهند.
مجوزهای مربوط به آثار افراد دیگر
اگر مقاله‌ای شامل موادی مانند شکل‌ها، جدول‌ها، تصویرها یا قطعه‌های متن باشد که پیش‌تر در جای دیگری منتشر شده است یا شخص دیگری آن‌ها را خلق کرده است، نویسندگان موظف‌اند پیش از فرستادن مقاله، اجازه‌نامۀ کتبی مالک حق مؤلف را برای هر دو قالب چاپی و آنلاین بگیرند. نویسندگان باید اطمینان یابند که این حقوق تأمین شده است:
ـ حق غیرانحصاری برای بازنشر مطالب در مقاله؛
ـ حق انتشار چاپی و الکترونیکی؛
ـ حق انتشار جهانی به زبان انگلیسی؛
ـ حق استفاده از مطالب برای همۀ عمر اثر (بدون محدودیت زمانی برای بازاستفاده).
انتساب و استناد
استناد مناسب به همۀ مطالب متعلق به اشخاص ثالث باید در مقاله گنجانده شود. اگر مقاله به‌صورت دسترسی آزاد منتشر شود، اما مطالبی داشته باشد که نویسنده مجوز بازاستفاده برای «دسترسی آزاد» را برای آن‌ها ندارد، این موضوع باید به‌روشنی در یک عبارت توضیحی بیاید؛ در این عبارت باید جزئیات انتشار اصلی مطرح و روشن شود که این بخش ویژه در شرایط مجوز کرییتیو کامنزِ مقاله قرار نمی‌گیرد. از آنجا که دوفصلنامه مطالعات اوراسیای مرکزی ناشر علمی است، برای بازاستفاده از مطالبی که با مجوزهای کریتیو کامنز هستند نیز گرفتن اجازۀ مشخص یا مذاکره را لازم می‌داند.
پیامدهای دریافت‌نکردن مجوز
هرگونه مطلبی که بدون مدرک روشن مبنی بر گرفتن مجوز دریافت شود، فرض می‌شود که برای خود نویسندگان است. کوتاهی در دریافت مجوزهای لازم برای آثار دارای حق مؤلف می‌تواند به تأخیر قابل توجه در انتشار یا حذف آن بخش از اثر نهایی یا موارد لازم دیگر منجر شود.
آرشیو و حفاظت دیجیتال
همۀ مقاله‌های منتشرشده در این نشریه برای اطمینان از ماندگاری طولانی‌مدت و دسترسی همیشگی به محتوای علمی، به‌صورت دیجیتال در آرشیو سازمانی دانشگاه تهران و کتابخانة ملی ایران ذخیره و نگهداری می‌شوند. این فرآیند تضمین می‌کند که میراث پژوهشی نشریه در برابر تغییرهای فناوری محافظت می‌شود و پژوهشگران و کتابخانه‌ها در آینده نیز به نسخۀ کامل و نهایی آثار منتشرشده دسترسی بی‌وقفه دارند.